VANDAAG
Nagenieten van een fantastische televisiedocumentaire over Willy de Sauter, gemaakt door Canvas tv, uitgezonden afgelopen zondagavond. Op het puntje van onze stoel hingen wij aan zijn lippen, zochten met Willy in het atelier naar de glans in zijn werk en werden via een opmerking over Arte Povera meegevoerd naar Castello di Rivoli om daar in een expositie meer werk en de reacties daarop te zien. Wij hoorden ontroerende anekdotes, belangrijk in zijn leven, relevant voor het werk. De vraag die blijft hangen: hoe kan het dat eenvoud zo goed is?
Gisteren en eergisteren aan de RE/PLY kunstbeurs opgebouwd. Enkele zeer elegante en spannende ruimtes ingericht: 'On the waterside' is een genot, met een inkt-getekende golf van Bernadette Beunk, de polyesther boten die uit de muur de ruimte in lijken te varen van Amparo Sard, de vituose geel-groen-grijze aquarellen, hand- en vingergeschilderd door Eva-Maria Schön, het prachtige gele hecomi-kunstwerk van Kenichiro Tanguchi. In een apart kabinet levendige-verstilde werken van Johan van Oord, Willy de Sauter, Joachim Bandau. Boven, in een ruimte, met veel ramen uitziend op de Maas, is met de werken van Regula Maria Müller - een scepter van glas en koraal met glazen vat waarin gouden rinkelbellen - en van Simon Benson - een piezogravure van een berglandschap in mauveachtig bruin met weerspiegeling in een meer, waarin een tekst in wit 'In My Mind' is uitgesneden -; met deze werken is een reflectieve, bijna alchemistische sfeer ontstaan. Daar zijn ook werken van George le Roy, Yvonne van de Griendt, Michael Toenges, Bea Emsbach, Mark Cloet. Verweg, achter restaurant en feestruimte (wat gaat de RE doen?) de dubbelexpositie 'Night/Light': in een totaal verduisterde ruimte van 3 vierkante meter lichten witte tekstwerken van Simon Benson op in blacklight. Zijn 'Verwandtlung' en 'Aus Unruhigen Träumen Erwachend' (Kafka) creëren samen met de witte papieren afgietsels van handen van Sard een misterieuze, bijna makabere atmosfeer - maar toch blacklight, techniek, cool. Direct daarnaast in de over-lichte hoekzaal die voor de helft ramen op de rivier heeft, de 'Paint it Black' van Martijn Sandberg, de glasschilderingen met teksten die poëtische benamingen van kleuren zijn, van Bernard Villers, die hun schaduwen op de muur werpen en de objecten met glazen knikkers in de installatie van Piet Dirkx, die een lichtgevende zuil in de ruimte vormen. Het witpapieren gordijn van Dominique de Beir, bewerkt met carbon en vele perforaties m.b.v. spelden en spijkers, hangt nu meditatief stil - Japans, lijkt het - voor de ramen.
Een grote tegenstelling: de RAW EXPO Sculpture wordt in de ruige omgeving van de Fenixloods, Katendrecht,georganiseerd. Curator Piet de Jonge maakt een voetbalveld groot aan sculpturen. Er zijn geen schotten of standwanden. Puur sculptuur. Er wordt nu dag en nacht opgebouwd, verlichting door grote stralers per werk van bovenaf. Er wordt een diner georganiseerd, waar de kunstenaars mensen in groepen verdeeld meenemen naar hun werk en 5 minutes talks houden. Zelf ben ik uitgenodigd om in de expositie met vijf kunstenaars deel te nemen: Toine Horvers maakt een geluidsinstallatie, over de hele ruimte; aan pilaren zal via kleine speakers de stem van Toine Horvers te horen zijn die mensen uit Rotterdam Zuid beschrijft: 'Dordtselaan Portraits'. Paul de Kort legt de ORBIT neer, een cirkelvormige scultuur, ø 2m., bestaande uit gegoten loodstaven - waarbij de openingen tussen de loodstaven een regelmatig puntenpatroon vertonen, zodat het gevoel ontstaat dat alles op zijn goede, natuurlijke plek ligt. Gilbert van Drunen paste met nieuwe teksten zijn 'Rimming the World' installatie aan, die bestaat uit draaiende bone china porceleinen globes (made in EKWC), met zwart keramisch krijt betekend en van teksten voorzien die veelal betrekking hebben op economie, wereldpolitiek en religie, h3 x b3.50 x l 7 m. Pjotr Müller heeft zijn 'Rietveld als pastelkleurig universum - tussen spel en religie' opgesteld als een karavaan die schuin door een gedeelte van de ruimte trekt, voor kenners en liefhebbers is dit werk een mèr à boire aan referenties binnen de tradities van architectuur en sculptuur. Tot slot staat daar in alle eenvoud en pracht, heel fragiel en verfijnd, in de meest ruige tentoonstellingsplek denkbaar, temidden van ruim honderd andere sculpturen: een tafel van Willy de Sauter in blank hout met witte krijtlagen bedekt, waarop panelen met diepglanzende witte krijtlagen zijn neergelegd.
mdw - 1 februari 2012